archiwum - 2007

Głowi się taki Benkler, jak tu pomóc biednym krajom w tworzeniu odpowiednich roślin, wymyśla peer production, dzielenie się licencjami przez uniwersytety, udostępnianie nasion, które i tak się na nic krajom rozwiniętym nie przydadzą, a tymczasem władze Wrocławia znalazły nowy, lepszy sposób.

Kto to jest: ma fryzurę jak Bill Gates, okulary jak Bill Gates, ubiera się jak Bill Gates, robi gesty jak Bill Gates, a jego firma mieści się na północnym zachodzie USA? Zupełnie przez przypadek, w ramach niedzielnego lenistwa obejrzałem propagandowy film wychwalający open source. Open source, bo konsultantem był Linus Torvalds, a nie Richard Stallman.

Do głównego wrocławskiego empiku prowadzi wejście, w którym do niedawna trzeba było się przeciskać wśród miłośników kartek okolicznościowych, kubków z misiem, ołówków z gumką i kalendarzy z kotkami. Na szczęście sieć wpadła wreszcie na pomysł, żeby umieścić w tym wąskim gardle towary mało chodliwe, które większość klientów mija obojętnie, a nieliczni fanatycy niech sobie stoją w przeciągu, nie będą tarasować przejścia. Jaki produkt empik skazał na taki los?

Bardzo ciekawy wywiad Jacka Żakowskiego z Robertem B. Reichem pozwala zrozumieć, dlaczego Benkler napisał to, co napisał w „Bogactwie sieci”. Poczucie siły tradycyjnych przedsiębiorstw jest tak mocno zakorzenione, że być może Benkler był jeszcze zbyt ogólny w swojej analizie sfery publicznej, sprawiedliwości i relacji gospodarki z demokracją.

Twórcy licencji CC dobrze wyczuli koniunkturę na niekomercję, czy jak kto woli oczekiwania społeczności internetowej, która chce zdystansować się od bezdusznych kapitalistów, wielkich mediów, banerów reklamowych zasłaniających całą stronę i wyraźnie oddziela zarabianie pieniędzy od niezarabiania pieniędzy. Tymczasem krytycy opcji niekomercyjnej zarzucają jej użytkownikom hipokryzję.