Kółko zainteresowań

Zbyt dużo lakieru na włosach, tanie perfumy w stylu tych, co w przezroczystych flakonikach wiszą w galeriach handlowych pod schodami ruchomymi, tuż obok stoiska z krówkami, i zęby zniszczone nikotyną. W tej szkole starałbym się zachowywać grzecznie, bo spotkania z panią dyrektor nie były zbyt przyjemne, szczególnie w upał.
- Napije się pan? - głos dla dopełnienia przerażającej wizji pulsował jak porysowana płyta.
- Szklankę mleka, jeśli będzie pani tak dobra.
- Jasne, akurat, taki z pana zawodowiec. Dodamy do tego mleka trochę kawy. Może jeszcze czegoś? - pani dyrektor znała się na filmach.
- Kawa tak, cukier nie, przewodniczący szkolnego kółka zainteresowań.
- Ale po co? - pani dyrektor wstała i wyjęła z szafki czajnik elektryczny. - Mówiłam panu przez telefon, że dzieci u nas nie znają angielskiego, mamy nauczycielkę, przekwalifikowaną z plastyki, wie pan, jak jest w szkolnictwie. - Czajnik zaczął parować, od otwartego okna buchało gorąco, makijaż na twarzy pani dyrektor trzymał się dzielnie, a ja zaczynałem żałować, że z czegoś do kawy jednak zrezygnowałem.
- Liczby nie kłamią. Numerki wskazują na komputery w szkolnej bibliotece. - Słoiczek po markowej kawie okazał się atrapą, na szczęście w mojej twarzy pani dyrektor wyczytała groźbę.
- Zaraz przyjdę.
Popatrzyłem na regał, na którym stało kilka przypadkowych książek i jeden grubszy tom oprawiony w gazetę. Nie musiałem odchylać postrzępionej Wyborczej, żeby wiedzieć, co jest w środku. Miałem taką książkę w schowku, w samochodzie. Namacałem w kieszeni rewolwer i wyszedłem z gabinetu na korytarz. Pani dyrektor rozmawiała ze starszą kobietą. Wyglądającą na nauczycielkę plastyki.